Theolepsia, kristalleşme sürecinin bireydeki son durağıdır. Kurum donmuştur ve birey artık o donmuş yapının dışına çıkıp bakamaz hale gelmiştir, çünkü kalıbın kendisi, soru sormanın mümkün olduğu zemini de içerir.
Bu durum bir zayıflık değildir; zihnin belirsizliğe karşı geliştirdiği işlevsel bir güvenli mod'dur. İşlevsellik ile doğruluk aynı şey değildir.
Akademik köken: Terim, 1851'den beri bilinen "theolepsy" kavramını (theos + lepsis) bu çerçevenin ihtiyacına göre genişletir.